Fert animis fummi noftris tormenta doloris , Nec fracto rnptoquc polo micat igneus aether, Terroris complens oves timidasqne capellas. Vos, о Picrides! præcor, adspirate canenti ! Summa Deus cunelis nobis modo dona profundit , Munera funt Phaebi vivacis vita quieta Et placidum quod \ er floret per pafcua noflra- ; Munera funt Phoebi, quod nunc fortuna finiitra Longe pulfa eIt a nubis, fplendente fecunda. MELIBOEUS. Ite difertæ Caftalides nunc, pellite chordas, Tolliie laudibus eximiis ad fidera numen , 1 ace ferena quod comat Pindumque Ileliconque , Munifica dextra profundens munera vobis. Limam a\ena Diis poffit mea fundere cantus Ambrcfios, mentis pergratæ fenfa revelans; Adveniente die Phœhum, labente canerem! CORI DO N. Vos, o Moeonides ! largum Phoebum celebrate , Ferte canoris laudibus eximiisque fub aftra : Pcena fecit tranquillitatis tempora vitae Veftræ præclara et præftanti mente nitefeens. Cur non Homeri fuprema mente cornfcam , Ut лaleam decorare Dei nunc munera cantu ? MELIBOEUS. Munifico, CGridon, Phoebo nos corda feramus; Vïdima dulcis ei, dixi, funt peftora grata, Alpicit is animum verum, non carmina docta.
RkJQdWJsaXNoZXIy NTc0NDU4